Gisteren was ik met mijn middelste dochtertje van 5 een dagje op stap. Een mama-dochter dagje voor haar alleen. Wat een glunderend gezicht heb ik de hele dag gezien, alleen dat was al genieten! Ze wilde met de trein naar Leiden en dan daar een ijsje halen en weer terug naar Alphen aan den rijn. Dus zo gezegd, zo gedaan. We hebben er gelijk maar een ochtendje shoppen aan vast geplakt.

Het is altijd heerlijk genieten om met haar op stap te zijn want ze is zo heerlijk open en sociaal naar iedereen. Alle mensen die we tegenkwamen zei ze enthousiast gedag en zwaait ze naar. Dat heeft zij al van baby af aan gehad. Verontwaardigd zei ze vandaag een paar keer, he die meneer/ mevrouw zegt helemaal niks terug!

En inderdaad ze had gelijk, sommige mensen zeggen wat terug en anderen helemaal niks. Waar is die spontaniteit gebleven denk ik dan. Ik hoop dat mijn dochter dit in ieder geval haar hele leven bij haar blijft houden en blijft doen.

Op de terugweg in de trein kwamen we in de stilte coupé terecht. De andere coupé was al vol en mijn dochter was erg moe van al het lopen. Dus toch maar gaan zitten. En terwijl zij enthousiast gedag zegt tegen de andere mensen en begint te kletsen tegen mij krijgen we alleen maar boze gezichten te zien, want ja het is tenslotte de stilte coupé.

Even later zaten wij al fluisterend ons ijsje op te smikkelen en keek ik even om ons heen. Iedereen zat verdiept in zijn mobiel. De een nog driftiger typend dan de ander. Wat zouden ze aan het doen zijn? Appen met een vriendin? Facebook? Werk bijhouden? Email lezen?
Blijkbaar wel iets belangrijker dan enthousiast gedag zeggen tegen een spontaan kind van 5 jaar.

En terwijl ik dit schrijf denk ik: Ja ik doe het ook, zo vaak op mijn mobiel zitten, even facebook checken, even een appje sturen naar die vriendin. En soms kan ik beter die tijd steken in luisteren en contact maken met de “echte” mensen om mij heen, mijn kinderen en man.

Ik zie het zoveel gebeuren om ons heen en het lijkt wel of het steeds erger wordt. Kunnen de jongeren van tegenwoordig nog wel echt contact maken of wordt dit steeds moeilijker? Durven ze nog wel iemand aan te spreken of doen ze dit liever via de app?
De mobiel is zo ingeburgerd en hoort zo bij het leven van nu dat je hem ook niet meer weg kunt denken.

Zie jij dit ook gebeuren bij je puber thuis? Kijk dan eens samen dit filmpje.