“Mam, mag het licht aanblijven? Ik vind het zo eng in het donker.
Maar je hebt dat nachtlampje toch niet meer nodig? Ja maar ik vind het zo eng in het donker! Ik hoor allerlei geluiden, straks zit er een monster onder mijn bed….”

Ik was 9 jaar en toen vroeg ik steeds aan mijn vader en moeder of ik een nachtlampje aan mocht, of dat het licht in de gang aan mocht blijven. Ik had nooit een lampje nodig en ineens vond ik het eng boven in het donker. Ik wilde niet graag alleen zijn in het donker. Ik vond het dan ook fijn als ik mijn vader bezig hoorde op zolder met zagen en timmeren, dan voelde ik me niet zo bang en alleen.

Angsten komen weer terug

Kinderen die in de negenjaarsfase zitten kunnen ineens weer angsten ervaren die ze in jaren niet gehad hebben. Zoals bang zijn in het donker. Doordat de buitenwereld nu in deze fase meer ervaren wordt, komt alles echt binnen bij ze. Ze denken dat er spoken en monsters op de kamer zijn.
En als ze op het nieuws hebben gezien dat er ergens ingebroken is dan denken ze dat het ook bij hun thuis kan gebeuren en durven ze niet meer alleen te zijn in het donker. Bij elk raar geluid staan ze naast je of roepen ze om mama.

Daar gaat dan je rustige avond met een kopje koffie…

En daar zit je dan elke avond met een boos kind omdat ze niet naar bed wil. En als ze dan eindelijk in bed ligt dan kan ze geen kus geven en blijft ze maar rekken omdat ze niet alleen in het donker wil zijn. En tot slot begint ze ook nog te zeuren om een nachtlampje en dat terwijl ze al negen is denk je dan…. En ondertussen wordt je kopje koffie koud beneden….

Neem de tijd en zoek naar de behoefte van je kind

Het is lastig want in de avond ben je vaak moe van het werken en snak je naar een beetje rust en tijd voor jezelf. Maar neem toch even de tijd om met je kind rustig te praten en te luisteren naar wat hij te vertellen heeft. Neem de angst serieus en zoek naar de behoefte die je kind heeft op dat moment.
Vraag aan je kind wat hij wil. Is dat samen op spokenjacht, een lampje aan, bij jullie in bed in slaap vallen, je kind kan dit vaak heel goed zelf vertellen en verwoorden.

Begrip en grenzen stellen

Maar het is ook belangrijk om grenzen te stellen en aan te geven wat jij zelf wil. Het is aan jezelf in hoeverre je in de behoefte van je kind mee gaat, maar neem het wel echt serieus.
Dus als ze dat lampje aan willen, geef dan gewoon dat lampje, of laat het licht op de gang aan. Spreek af dat je het uit doet op het moment dat je zelf naar bed gaat. Als het licht binnen handbereik is kan je kind het zelf weer aandoen als hij in de nacht wakker wordt.
Vind je het niet fijn als je kind in jou bed slaapt, geef dit dan ook aan en wees eerlijk daarin. Zeg dat het voor 1x mag en daarna niet meer of zoek samen een knuffel uit die rust geeft.

Een vol hoofd

Soms kan het ook zijn dat je kind gewoon nog heel vol zit van alles wat er die dag gebeurt is. En moet het gewoon eerst even zijn hoofd leegmaken. Dan kan het helpen om samen een dagboekje in te vullen. Dan is je kind in ieder geval alle drukte van de dag kwijt en hoeft ze daar niet meer aan te denken en is het hoofd weer leeg en kunnen ze rustig in slaap vallen. Een voorbeeld van zo’n boekje is Slaapklets van Michal Janssen.

Onthoudt in ieder geval dat ook dit een fase is die vanzelf weer over gaat. Neem de tijd en de rust om samen te zoeken naar de behoefte achter het gedrag. Succes!