Blog2019-03-14T08:59:55+00:00

“Ik vind het knap dat je het probeert ook als je het moeilijk vindt.”

“Wat heb je een leuke blouse aan, Wat een mooie schoenen heb jij. Wat fijn dat je mij zo goed kunt helpen. Wat heb je goed je best gedaan op die tekening.”

Iedereen vindt het fijn om een compliment te krijgen. Het geeft je een goed gevoel. Maar het is ook leuk om een compliment te geven, want iemand anders een goed gevoel geven en blij maken daar wordt je zelf ook blij van. Kortom complimenten zijn goed voor je zelfvertrouwen.

Het is nog niet zo eenvoudig

Een goed compliment geven is nog niet zo eenvoudig. Als ik naar mezelf kijk dan hoor ik mezelf vaak tegen mijn kinderen zeggen “wat goed van je, je bent een kanjer.” Of “Je bent geweldig.” Maar ik merkte dat dit soort complimenten niet zoveel met kinderen doen. Tenminste het veranderd hun gedrag niet. Ze nemen het aan en doen er verder niks mee. Ik ben toen eens gaan duiken in de theorie van het complimenten geven en ben daarmee gaan oefenen.

Een goed compliment

Een compliment moet concreet zijn en het liefste met een voorbeeld daarbij. Bij een goed compliment benoem je het goede gedrag wat je ziet. Bijvoorbeeld “Wat heb jij hard gewerkt aan die tekening, hij is heel mooi geworden.”
Als je een compliment geeft dan moet je het ook echt menen. Het compliment moet uit je hart komen. Kinderen voelen het aan als je het niet echt meent en dan komt het compliment ook niet aan.
Wat ook belangrijk is, is de manier waarop je het zegt, je toon en lichaamshouding. Zeg het compliment met een vriendelijke toon en met een open houding. Neem er even de tijd voor om het goed en duidelijk te zeggen. Dus niet even snel in het voorbijgaan.

Ik vind….

De opbouw van een compliment is belangrijk. Je geeft een compliment vanuit jezelf dus in de ik-vorm; ik vind….
Daarna komt er een waarderende zin: ik vind het knap dat…., ik vind het fijn dat….., ik vind het geweldig dat….
Na de waarderende zin benoem je het specifieke gedrag wat het kind laat zien wat je zo geweldig of knap vind. Om het compliment nog wat kracht bij te zetten kan je een voorbeeld noemen waarin je het gedrag wat je zo goed vond hebt gezien.
Als je compliment goed is opgebouwd dan zal het kind het gedrag wat jij zo goed vond meer willen laten zien. Want hij wil dan natuurlijk nog meer van die mooie en leuke complimenten. Dus het gedrag van het kind zal dan echt in positieve zin gaan veranderen.

Verschillende soorten complimenten:

Er zijn 4 soorten complimenten:
• Een compliment over iets wat je hebt: je hebt een mooie broek, je woont in een mooi huis. Dit zijn complimenten over materialistische dingen.
• Een compliment over je uiterlijk; wat een mooi haar heb je, je hebt prachtige ogen.
• Een compliment over wat of wie je bent: je bent een harde werker, je bent sociaal, je bent lief. Het compliment gaat dan over de kwaliteiten en talenten van de ander.
• Een compliment over wat je doet en wat je kunt: je kunt heel goed iemand troosten, je kan goed voor anderen zorgen, je zorgt voor een fijne sfeer in de groep, je kunt goed samenwerken. Het gaat over het gedrag wat iemand laat zien. Als een kind hier een compliment over krijgt zal het dit gedrag vaker gaan laten zien.
Als je kinderen gaat leren complimenten te geven dan geven ze vaak materialistische complimenten of complimenten over het uiterlijk van iemand. Maar het zou mooier zijn als kinderen leren dat het gaat om de diepere laag. Dus de complimenten die gaan over wat je kunt en wat je doet. Die complimenten raken je namelijk van binnen. Natuurlijk is het fijn als iemand zegt wat heb je een leuke trui aan, maar het doet meer met je als je hoort dat je goed kunt helpen of dat je iemand goed kunt troosten.

Een compliment goed ontvangen

Wij volwassenen vinden het vaak niet zo makkelijk om een compliment goed te ontvangen. Vaak zijn we geneigd om te zeggen, “oh dat valt wel mee joh!” Of “die trui heb ik in de uitverkoop gekocht” Je maakt het compliment dan kleiner. Dit is niet de bedoeling!
Als je een compliment krijgt moet je ervoor open staan, dat betekend dat je geen oordeel er aan geeft en dat je er niet teveel over nadenkt of het echt waar is.
Neem de tijd om het compliment te voelen, wat doet het met je, reageer niet te snel op wat je ander zegt. Denk even na of je een voorbeeld weet wanneer je dit compliment ziet bij jou of vraag aan de ander of hij een voorbeeld kan noemen.
Daarna kan je rustig “bedankt voor dit mooie compliment” zeggen.
En als je merkt dat je het compliment toch kleiner maakt, dat geeft niet, wees je hier bewust van en probeer het dan op dat moment om te buigen. Je zal zien dat het steeds een stukje beter gaat als je je er bewust van bent.

Zelfvertrouwen en zelfwaardering

Kinderen die zich gewaardeerd voelen en regelmatig complimentjes krijgen, ontwikkelen een sterk gevoel van zelfvertrouwen en zelf waardering. Het bijzondere hiervan is dat ze dit uitdragen in contact met andere kinderen. Hoe jonger kinderen hiertoe uitgedaagd worden hoe makkelijker en vanzelfsprekender het voor ze is in hun volwassen leven. Wij als volwassenen voelen vaak enige schroom bij het ontvangen van complimenten. Bij kinderen is dit anders. Ze doen dit makkelijker en voelen minder reserves. Wij als
volwassenen kunnen nog veel van kinderen leren. En, hoe meer we onze kinderen stimuleren met een positieve blik naar de ander te kijken en te benoemen wat ze zien, hoe vanzelfsprekender dit is en blijft.

Zo dat is een heel stuk theorie over het geven van complimenten en ik zal je vertellen…ik kan er nog veeeeeel meer over vertellen.
Maar ga eerst maar eens lekker oefenen met het geven van complimenten en laat wat je hierboven hebt gelezen eens rustig op je inwerken. Kijk eens naar hoe jij het doet in je gezin en wees je bewust van de dingen die je allemaal al goed doet en kijk naar wat je kunt verbeteren.
“Ik vind het knap dat je het probeert ook als je het moeilijk vindt.”

* Bron: online programma Stralen, sprankelen en spelen met complimenten in de klas.

18 november 2019|

Heftige emoties van je kind…. hoe ga je daarmee om??

“Zo het is tijd om naar bed te gaan.
Nee ik wil nog niet naar bed, want ik zit net een leuk spel op de tablet te doen.
Ja je gaat gewoon naar bed want het is 8 uur en je hebt een druk weekend gehad en morgen moet je weer naar school.
Nee ik ga niet naar bed!
Ja je gaat wel, einde discussie! Anders ga je de hele week vroeg naar bed als je niet luistert!
Nou en! Ik doe het toch niet en dan ga ik toch gewoon lezen in bed en niet slapen…..
Naar boven nu en ik wil er niks meer over horen!”

Voordat je het weet heb je een heftige discussie

Je zegt iets tegen je kind en voordat je het weet ben je verwikkeld in een heftige discussie en ben je allebei boos naar elkaar aan het schreeuwen. Herkenbaar?
Je kind heeft dan last van zijn emoties. Het is voor kinderen ook nog heel lastig om al die heftige emoties, zoals boosheid, angst en verdriet goed te reguleren. Denk maar eens aan die peuter die het woordje nee te horen krijgt als hij om een ijsje vraagt en vervolgens gillend en boos op de grond gaat liggen. Of die puber die enorme wisselende emotionele buien kan hebben.
Maar ook volwassenen kunnen nog enorm worstelen met het goed uiten van hun gevoelens en dat komt omdat ze dit vaak nooit geleerd hebben.

Kinderen leren door af te kijken

Kinderen houden je een spiegel voor. Zij leren het beste door te zien hoe jij het doet. Ze leren dus van de manier waarop jij reageert op hun emoties. En op die manier leren ze omgaan met hun eigen emoties.
Als jij dus laat zien in een discussie met je kind dat je reageert op de boosheid door te gaan schreeuwen tegen elkaar, dan zal je kind dit van je overnemen en het ook gaan doen.
Stop jij juist je boosheid weg en wordt je nooit boos en laat je het altijd maar over je heen komen, dan zal je kind dit later ook gaan doen.

Super handig natuurlijk dat kinderen om leren gaan met hun emoties. Want iedereen komt wel eens tegenslagen tegen in het leven en ook in de interactie met vriendjes zal je moeten weten en leren hoe je met emoties moet omgaan. Dus hoe beter je dit leert, hoe makkelijker je ook over tegenslagen heen kan stappen.

Reageren in een emotionele reflex

Volwassenen reageren als een emotionele reflex op emoties van kinderen. Dit kan op 2 manieren: ontkennen en overreageren.
Natuurlijk wil je als ouders dat je kind gelukkig is en zich goed voelt. Hierdoor ga je heel snel de emoties van kinderen ontkennen. Want je wilt niet dat je dochter zich verdrietig voelt en dus zeg je al heel snel “Ah, dat valt wel mee toch?” en “Stop maar met huilen want zo erg is het niet”
In het voorbeeld stukje bovenaan dit blog ontkent de moeder ook de gevoelens van haar dochter. Waardoor haar dochter boos en tegendraads wordt. Hierdoor wordt de moeder ook geïrriteerd en boos.
De tweede manier van reageren is overreageren. Je kind is gevallen en heeft pijn, en jij rent erheen, erg geschrokken en je moet je tranen wegslikken. Hierdoor zal je kind ook hevig gaan reageren en waarschijnlijk nog harder gaan huilen dan hij al deed.

Erkenning geven

Er is een derde manier van reageren op de emoties van kinderen. Maar dit is tevens wel de moeilijkste want deze manier zal je moeten aanleren omdat dit geen emotionele reflex is:
Het erkennen van emoties. Als je de gevoelens van je kind erkent dan blijft je kind zelf de baas over zijn eigen gevoelens maar ben jij degene die daar ruimte voor maakt.
Je benoemt die gevoelens waarvan je niet zou willen dat je kind die heeft. Je neemt op dat moment je kind en zijn gevoelens serieus. Waardoor er rust ontstaat in plaats van een heftige reactie.

De moeder in het voorbeeldgesprek had kunnen zeggen: “Je wilt niet naar bed want dan moet je de tablet weg leggen? Dat is jammer en geeft je vast een vervelend gevoel. En dat vervelende gevoel wil je helemaal niet hebben. Maar toch moet het en kan je morgen weer fijn verder op de tablet.
Ik voorspel dat het gesprek een stuk rustiger en fijner zou zijn dan dat het nu is geweest.
Je geeft hiermee niet je kind zijn zin maar je erkent zijn gevoelens waardoor je kind merkt dat je het snapt wat hij voelt.

Van emotionele reflex naar bewust leren erkennen

Deze derde manier van reageren is voor de meeste van ons geen emotionele reflex maar iets wat we moeten leren. En dat leer je door je bewust te worden van alle keren dat je NIET op deze manier reageert. En dit leer je met vallen en opstaan en dat is niet makkelijk. En neem maar van mij aan ik zit zelf ook nog steeds in dit leerproces en denk nog regelmatig “Oh nou laat ik me weer meeslepen in die emoties en reageer ik niet door te erkennen.”
Maar als je je hier van bewust bent dan kun je dit ook veranderen. En op het moment dat je het merkt kan je even tot jezelf komen en bedenken hoe je dan wel moet reageren. En je zal merken dat dit dan steeds een stapje makkelijk wordt.
En zo bouw je steeds meer liefdevolle momenten met je dierbaren op, en zeg nou zelf: dan zijn al die leermomenten het zeker waard toch?!

Was dit stuk herkenbaar voor je en worstel je ook met het omgaan met emoties in de interactie met je kind? Wil je meer inzicht en handvatten hoe hiermee om te gaan? Neem dan contact met mij op voor een gratis kennismakingsgesprek.

12 november 2019|

Waarom mag ik dat niet en hij wel?? Leren omgaan met teleurstellingen; het is een uitdaging…..

“Jaaaa, dat is echt niet eerlijk! Waarom mag zij wel een snoepzakje en ik niet?!!”
“Nou je zus is naar een partijtje geweest en die heeft een snoepzakje gekregen, als jij de volgende keer een partijtje hebt krijg je dat ook.”
Er volgt een enorme woede uitbarsting en een hoop gegil en gekrijs…..
Dit is een van de vele situaties die voorkomen bij menig gezin.

Omgaan met teleurstellingen en onrecht. Je herkent ze vast wel:

  • Je mag niet met speelgoed gooien.
  • Je moet stoppen met het spelen op de tablet.
  • Je wordt niet uitgenodigd op een partijtje.
  • Je mag niet meespelen op het schoolplein.
  • Je hebt niet genoeg zakgeld voor iets dat je graag wilt kopen.
  • Waarom mag je vriendinnetje later naar bed dan jij?
  • Hoe komt het dat je vriendje een veel groter cadeau van Sinterklaas heeft gekregen dan jij?
  • En zo kunnen we nog veel meer situaties bedenken waarin er tegenslag is voor kinderen.
    Hiermee om leren gaan is een hele uitdaging! Zeker voor de ouders, want hierin ligt echt een hele grote opvoedtaak die heel erg belangrijk is. Maar uiteindelijk zullen ze veerkrachtiger en zelfverzekerder worden.

    Wat staat ons te doen in de opvoeding?

    In de opvoeding kinderen leren hoe ze om moeten gaan met teleurstelling en onrecht zorgt ervoor dat ze later beter om kunnen gaan met het gedrag van anderen en oneerlijkheid op meerdere gebieden, zo leren te veerkracht te ontwikkelen.
    Om veerkracht te ontwikkelen is het belangrijk dat kinderen van jongs af aan leren omgaan met teleurstellingen. Dit begint al bij peuters als ze in de winkel zeuren om een snoepje of een ijsje en dan een Nee krijgen. Dat moeten ze leren accepteren.
    Bij het ouder worden kan het zijn dat je na het eten niet gelijk mag gaan spelen maar dat je eerst moet helpen met afruimen en de vaatwasser inruimen terwijl je jongere zusje dat nog niet hoeft te doen.
    Maar ook doorzetten als je even niet uit je huiswerk komt, want wat een teleurstelling kan het zijn als je zelf je eigen huiswerk niet kan maken. Ook hier moeten ze mee leren omgaan.

    Er kunnen 2 dingen gebeuren

    Als je jonge kinderen niet leert omgaan met momenten dat ze gewoon pech kunnen hebben dan zijn er 2 dingen die kunnen gebeuren:

  • Ze geven het op.
  • Ze gaan alsnog proberen hun zin te krijgen, net zolang totdat het lukt.
  • De kinderen die het opgeven na zo’n moment, die vinden zichzelf uiteindelijk waardeloos en kunnen in de put raken, depressief worden. Ze zien zelf niet hoe ze het tij kunnen keren en weer de positieve kant op kunnen draaien.
    De kinderen die alsnog proberen hun zin te krijgen stranden op een gegeven moment ook. Zij hebben namelijk maar 1 manier geleerd om hun zin te krijgen en dat is door te drammen, zeuren, veel lawaai te maken en te manipuleren. Dit hebben ze vaak al heel jong geleerd en gemerkt dat deze manier het gewenste effect heeft.
    Maar als ze dit op oudere leeftijd ook nog doen wordt het niet meer geaccepteerd en worden ze vaak buitengesloten. Ook zij worden op zichzelf aangewezen maar weten niet hoe ze zelf het tij weer de positieve kant op moeten keren.

    Wat kan je als ouder doen?

    Als ouder heb je een belangrijke rol. Tuurlijk wil je het liefste dat je kind een zo fijn mogelijk leven heeft en zo min mogelijk boos is of teleurgesteld. Maar alles glad strijken en uit de weg helpen dat helpt je kind niet. Daar worden ze niet die zelfverzekerde en veerkrachtige volwassene van die het leven aankan!

    Dus zal je moeten zorgen voor leermomenten:

  • Heel veel oefenen met omgaan met teleurstellingen, dus niet je kind behoeden voor teleurstellingen maar laat ze zoveel mogelijk teleurstellingen tegen komen en leer ze hoe ze hiermee moeten om gaan.
  • Je moet er zijn op het moment dat je kind je nodig heeft. Geef je kind erkenning voor wat er zo moeilijk is, verwoord dit voor ze. Denk mee met ze om een oplossing te bedenken maar draag die niet aan.
  • Zeg niet dat het wel meevalt en lach de teleurstelling niet weg, zo voelt je kind zich niet serieus genomen en zal hij nog bozer worden.
  • Kijk hoe je zelf als ouder omgaat met teleurstellingen. Je bent een spiegel voor je kind, goed voorbeeld doet volgen. Blijf rustig en wordt niet boos. Ga geen discussie voeren.
  • Wees standvastig en rustig en geef je kind niet zijn zin als je al eerst nee hebt gezegd, kinderen hebben duidelijkheid en leiderschap nodig.
  • Heb vertrouwen in je kind!

    Heb vertrouwen dat als je je kind leert omgaan met teleurstellingen en tegenslagen dat het later er zoveel profijt van zal hebben. Ook al voelt het nu soms dat je je kind veel verdriet doet. Onthoud dat het je kind een super goed en zelfverzekerd gevoel geeft als hij zelf de teleurstelling weet te verwerken en door kan zetten en weer met een positieve kijk verder kan gaan.

    Later zal het zelf dingen kunnen oplossen en zal het zich niet snel uit het veld geslagen voelen. Je kind is dan een zelfverzekerde volwassene geworden! En heeft geleerd hoe hij weer op moet krabbelen als het even tegenzit. En dat hij zeker bij zijn ouders aan kan kloppen als hij er even niet uitkomt!

4 november 2019|

Weet jij wat de kwaliteiten van je kind zijn?

Vanochtend mijn dochters naar school gebracht. Vandaag gaan ze op de schoolfoto. Mijn oudste wilde zelf haar kleren uitzoeken die ze aan wilde op de foto. Ze is bijna 8 en krijgt nu echt een eigen mening over wat ze aan wil. Ik vind het prima, laat haar maar zelf kiezen want dan straalt ze straks op de foto.
De kleren zijn snel uitgezocht maar dan moeten de accessoires er nog bij, en dan slaat de twijfel toe. Past dit er wel bij mama? Zal ik deze haarband doen of deze? Wat vinden de andere meiden in de klas ervan? Is het wel leuk genoeg wat ik aan heb?

Altijd maar denken wat vindt een ander ervan

Altijd weer die twijfel en altijd maar denken aan wat zal een ander ervan vinden. Pfff wat vond ik dat ook altijd vermoeiend vroeger, altijd weer twijfelen of je het wel goed doet en of je wel in de smaak viel bij je vriendinnen, of je er wel bij hoorde.
En stiekem heb ik het nu nog steeds wel eens. Want als er een feestje is dan heb ik van te voren al wel eens 3 outfits aangehad en dan vraag ik na mijn keuze nog steeds aan mijn man kan dit wel? Is dit leuk zo?

Heb jij dat ook weleens?

En ik weet zeker dat jij dit ook weleens hebt. En anders dan herken je het vast wel bij je kind. Zeker als je een kind in de leeftijdsfase van 9 tot 13 jaar hebt. Want in die fase gaan kinderen zich steeds meer vergelijken met anderen. Ze worden zich bewust van zichzelf ten opzichte van de groep. Hoor ik er wel of niet bij? Wie speelt met wie? Er zijn geheime clubjes in de klas. Kinderen kunnen zich in deze fase erg onzeker en ook eenzaam voelen.

Zelfbeeld

Het heeft te maken met de ontwikkeling van het zelfbeeld. In deze leeftijdsfase gaan kinderen vragen stellen als: hoe zie ik eruit? Wat denken anderen van mij? Wat zijn mijn sterke en zwakke kanten?
Ze krijgen steeds meer zelfkennis, dat is het kennen van je eigen sterke en zwakke kanten. Dit wordt beïnvloed door wat anderen van je vinden, over je zeggen of tegen je zeggen.
Maar ook je eigen gedachtes, verlangens en dromen spelen mee.

Opzoek naar je kwaliteiten

Je sterke kanten, je kwaliteiten zijn dat eigenlijk, benoemen is vaak heel lastig. Tenminste dat vind ik altijd. Want het staat zo opschepperig als je die kwaliteiten altijd alleen maar benoemt. Maar dat is een gedachte van mij, waarvan ik denk dat iedereen dat dan vindt. Maar je kwaliteiten ontdekken is heel waardevol, want daar kan je je hele leven gebruik van maken. Als je later gaat solliciteren bijvoorbeeld. Maar ook voor de manier waarop je in het leven staat. Als je denkt aan je kwaliteiten sta je positiever in het leven dan als je alleen maar bezig bent met je zwakke punten (valkuilen).
Hoe fijn zou het zijn als je kind wel heel goed zijn kwaliteiten kent en kan benoemen en dan daarna ook er gebruik van kan maken. En ze in kan gaan zetten op momenten dat het even niet zo lekker gaat.

Jij kan zelf met je kind hiermee aan de slag!

Ga eens samen met je kind zitten en praat samen eens over welke kwaliteiten je kind bezit. Kinderen komen dan vaak met dingen waar ze goed in zijn, bijvoorbeeld sporten of knutselen. Probeer samen dan eens te bedenken welke kwaliteit erbij hoort, bijvoorbeeld samenwerken of creatief zijn.
En paar voorbeelden van kwaliteiten zijn: samenwerken, netjes zijn, grappig, opgeruimd, lief, goed luisteren, behulpzaam zijn, nieuwsgierig enzovoorts. Je kan het spelletje Talentenkaartjes gebruiken om op ideeën van kwaliteiten te komen.
Maak er samen met je kind een mooie collage van; een kwaliteiten schilderij.
In mijn gratis e-book die je kan downloaden op mijn site staat ook een hele leuke werkvorm die je kunt doen samen met je kind om de kwaliteiten te ontdekken en ze mooi op te hangen zodat ze elke dag weer bekeken kunnen worden. En moet je eens kijken hoe je zelfvertrouwen gaat groeien als je elke dag weer ziet welke prachtige kwaliteiten je hebt!

Niet twijfelen maar op je eerste gevoel af gaan

En wat betreft mijn dochter; daar heb ik vanochtend alleen maar een paar vragen aan gesteld waarin ik haar en haar gevoel centraal heb gezet. Even niet denken aan al die anderen maar wat vind JIJ er nou van en bekijk jezelf eens en voel diep van binnen wat je voelt en ziet.
En daarbij heb ik haar de tip gegeven als je gaat twijfelen denk dan eens aan het eerste wat er in je opkwam, vaak is dat het gene wat je graag zou willen.
Ze twijfelde over welke haarband het beste bij haar kleren paste en toen ik zei welke dacht je als eerste? Dat was de haarband die ze uiteindelijk gekozen had!

28 oktober 2019|

Hulp vragen?? Echt niet! Of toch wel?

Je zit in de klas en kijkt om je heen, je schuifelt ongemakkelijk heen en weer op je stoel. Pfff dat rekenen dat vind je toch zo lastig. Je snapt er niks van en je kijkt nog eens wat om je heen, iedereen is hard aan het werk. Voor een tweede keer loop je door de klas heen om je punt te slijpen en ondertussen heb je nog steeds niks gedaan. Je zucht en steunt en hangt wat op je stoel en met grote vragende ogen kijk je rond, probeer je in het schrift van je buurman te kijken wat hij opschrijft. Het verdriet en de onmacht is van je gezicht af te lezen, maar naar de juf toegaan om hulp te vragen durf je niet…

Ik zie het elke dag weer die worsteling

In al die jaren dat ik nu voor de klas sta zitten er altijd wel twee of meer kinderen in de klas bij wie ik dit zie gebeuren. Ik zie de worsteling met zichzelf die ze elke dag weer hebben. Ze willen graag leren en aan het werk zijn, maar als ze ergens tegenaan lopen wat ze niet snappen dan blokkeren ze. Ze ploeteren in hun eentje een beetje verder, schrijven maar wat op of gaan zitten klieren in het groepje om maar niet aan het werk te hoeven gaan. Het hulp vragen aan de juf dat is een stap te ver, dat vinden ze moeilijk.

Lastige negatieve gedachtes

En dat heeft te maken met je zelfvertrouwen. Zelfvertrouwen is niks anders dan vertrouwen hebben in jezelf en als je iets lastig vindt en daar elke dag weer tegenaan loopt dan kan dat vertrouwen hebben in jezelf een behoorlijke deuk oplopen.
Daarbij komen er ook allerlei gedachtes kijken. Gedachtes die in je opkomen, die jij zelf denkt. Vaak zijn dit negatieve gedachtes; ‘ik kan het niet’, ‘De juf denkt vast dat ik dom ben als ik iets vraag’, ‘Iedereen snapt het behalve ik’.
Door deze negatieve gedachtes wordt de drempel om op iemand af te stappen vaak alleen maar groter.

Hoe zou het zijn voor je kind…

Het zou zo fijn zijn dat je kind op anderen af durft te stappen, om iets te vragen of gewoon om iets te vertellen. Wat zou dat een boost geven aan het zelfvertrouwen van je kind, en ook wat een fijn gevoel geeft dat als je merkt dat je niet in je eentje hoeft te worstelen maar dat je het gewoon aan iemand kan vragen en die je kan helpen.

Samen oefenen

Je kan samen met je kind oefenen in het vragen van hulp. Bedenk thuis samen wat je kind zou kunnen vragen aan de juf. Je kan beginnen met iets heel simpels zoals bijvoorbeeld een interesse vraag; bijvoorbeeld ‘Juf heb jij huisdieren?’ Uiteindelijk werk je toe naar ‘Juf ik vind die som lastig wil je mij helpen?’
Speel dit samen uit met je kind door middel van een rollenspel.
Daarna stimuleer je je kind dit aan de juf te gaan vragen, bouw dit langzaam op; eerst blijf je erbij, daarna spreek je af dat je kind het zonder jouw doet (en wacht jij op de gang) en zo neem je steeds meer afstand.

En nog meer oefenen en een stapje vooruit

Het lukt je kind vast niet in één keer, oefen het elke dag en heb vertrouwen in je kind dat dit zal gaan lukken. Stimuleer en geef complimenten als het gelukt is! Je zal merken dat als je kleine stapjes neemt dat het zelfvertrouwen van je kind hierin beetje bij beetje zal gaan groeien.

15 oktober 2019|

Dat kan ik toch niet!

Dat kan ik toch niet was een gedachte die regelmatig bij mij opkwam en nog wel eens de kop op kan steken. Ik had er altijd heel veel last van en het weerhield mij ervan op allerlei vlakken te genieten van het leven en te laten zien wie ik ben.

Als kind had ik dit ook al

Toen ik nog een kind was had ik deze gedachtes ook al. Vaak zei ik tegen mijzelf dat kan ik niet…. Dat durf ik niet….. Ik ging veel dingen uit de weg en deed het dan maar gewoon niet.
Ik had bijvoorbeeld in groep 8 graag een grote rol in de musical gehad, maar heb dit niet gezegd tegen de meester want wat als het niet lukte… En dus had ik een hele kleine rol met maar 1 zin.
Bij de hockey had ik graag wat meer willen scoren maar ik durfde niet te laten zien wat ik allemaal kon……want wat als ik mis schoot en we de wedstrijd verloren. En dus stond ik vaak opgesteld in de verdediging.

Onzekerheid door negatieve gedachtes

Die negatieve gedachtes kunnen kinderen ook hebben. Ze doen dit niet bewust. Maar het belemmerd hun wel om te doen wat ze graag willen doen. Ze worden er onzeker van en doordat je in bepaalde situaties zo onzeker bent komen er alleen maar meer van die negatieve gedachtes.
“Zie je wel ik kan het echt niet!” “Wat een schijterd ben ik toch!”

Ik heb geleerd om te denken ik ga het gewoon doen!

Eind vorig jaar was ik er klaar mee. Ik wilde mijzelf niet steeds laten weerhouden door die gedachtes in mijn hoofd. Ik wilde ook eens laten zien dat ik wel degelijk wat kan! Laten zien wat ik allemaal in huis heb! Dus zocht ik op internet en vond ik een coach. Zij heeft mij geholpen om al de belemmerende, niet helpende gedachtes in kaart te brengen en daar zijn we vervolgens mee aan de slag gegaan. De niet helpende gedachtes hebben plaats gemaakt voor helpende gedachtes.
En wat heerlijk is dat! En hoe fijn is het nu om te bouwen aan mijn praktijk en te denken “Ik ga dit gewoon doen en ik kan het!”

Kinderen leren snel

Ook kinderen kan je leren om de negatieve gedachtes die ze hebben om te zetten in positieve gedachtes. Die positieve gedachtes noemen we helpende gedachtes. Dit doe ik in mijn praktijk ook vaak. Ik kijk samen met het kind naar de situaties waar het kind moeite mee heeft en welke gedachtes daar dan bij horen, we bekijken of ze negatief of positief/ helpend zijn. Als de gedachtes negatief zijn gaan we ze vervolgens omzetten in helpende gedachtes. En oefenen we in verschillende situaties om dit toe te passen.
Prachtig om te zien dat kinderen dit vaak heel snel oppakken en het zich eigen maken. En een stukje onzekerheid wordt een stukje zelfverzekerdheid!

8 oktober 2019|